01 – Red Lips

Sparkling shining red lips….

 

Every time your heart beats… It feels like it’s going out of your body, fleeing away from your soul.

Trying to make the impossible possible, feelings like you can’t resist it, feelings of love, and feelings of hate…

How endless are the dreams of the poor, how short those of the rich and what will the wise men do?

Are they here for fun, or are they here with purpose, no-one knows the truth about that….

 

Hij ging op de rand van zijn bed zitten, terwijl hij voelde dat zijn bodem begon weg te vallen. Hij had uren op dat bed gelegen, probeerde zich te herinneren wat het was, hoe hij terechtkwam in het bed.

 

Hij voelde zich alleen

 

Voelde zich verlaten….

 

De deur kraakte zacht, hij vroeg zich af wat er toch achter zat. Zijn nieuwsgierigheid wakkerde op, en flakkerde ook weer weg toen hij voelde dat het koud was, om zonder deken te lopen… hij was naakt, had geen kleding om zijn lijf.

Hij ging liggen, en dacht na. Zijn laatste herinnering was, dat hij in een café stond, een eenzaam café, aan de rand van een vervallen stadje. Het regende en hij was moe, waarvan weet hij niet. Hij liep naar het café en vroeg daar om een whisky, en dacht na, of hij zou vragen voor een hotel, of dat hij verder zou rijden. De barman zag hem, en voelde met hem mee alsof hij de gedachten kon lezen. Er kwam een blonde vrouw via een deurtje achter de barman vandaan. Ze kwam naar me toe, en leek, net als de barman mijn gedachten te kunnen lezen. Ik was zo alleen…

Ze keek me aan, en het enige wat mij opviel waren haar donkerbruine ogen, die mij op een bepaalde manier liefdevol, maar tegelijkertijd ook bedroefd, alsof ze zich schaamde, aankeken.

Hij vroeg haar wat ze kwam doen, ze antwoordde dat ze hier woonde, en dat het laat was, en ze niets te doen had. Hij voelde met haar mee, het was een band, hij had ook niets te doen, liep door het leven als een waanzinnige.

In een bui van gulheid bood hij haar een drankje aan. Zij lachte, een heldere, volle lach, en hij bewonderde haar felrode lippen… Ze waren mooi, zo mooi dat hij in zijn gedachten ze al op zijn lippen voelde, heel zachtjes, als een gestolen kus, maar toen hij, als uit een droom, opkeek zat ze met een opgetrokken wenkbrauw te kijken naar hem. Hij verontschuldigde zich, maar zij lachte en het maakte al niet meer uit….

Het gesprek kabbelde langzaam, zoals je soms voelt alsof je een bent, maar er niet de vinger erop kunt leggen en daarom maar vertelt wat je momenteel bezighoudt. De man zei niet veel over zichzelf, hij reageerde meer op haar verhalen. Ze had een prettige, zelfs een diepe stem, bijna mannelijk, die prettig in het gehoor lag. Je voelde als het ware haar warme innerlijk, en het leek alsof zij je met woorden omhelsde, je een beetje van die warmheid probeerde te geven.

Hij droomde weg, haar stem hield hem in die hogere sferen, zij merkte het niet, en Hij kwam terug, schrok een beetje van zijn gedachten en schaamde zich. Het maakte niet uit, zij sprak verder. Hij knikte, nam een slok whisky, en vroeg haar ineens: “Voel jij je wel eens verlaten?”. Zij schrok, keek hem aan met grote ogen, wist niet wat ze moest zeggen. Hij voelde dat hij haar had, hij had haar in zijn tang, zijn ergste droom werd bewaarheid, hij kon het niet laten om toch altijd mensen pijn te doen. Hij probeerde het goed te maken, maar de vrouw keek hem nog bedroefder aan dan toen ze naast hem kwam zitten.

Ze stond op, en liep weg, de deur door. Ze zei niet eens gedag meer tegen hem.

Hij voelde zich alleen.

 

 

Voelde zich….. verlaten….

~ door jantjewil op september 2, 2008.