03 – Het briefje

Hij keek naar de barman, probeerde de gedachten van die man te lezen. Hij leek wel van steen, en alleen toen hij aan hem een nieuw drankje vroeg gaf hij antwoord. De man bleef zitten, en dronk verder, hij wist dat hij dit café die nacht niet meer kon verlaten, het was te laat.

De deur achter de bar kraakte even, en de barman keek, en ging naar binnen. De man was nu helemaal alleen in de bar, en keek eens rond. Het was allemaal een beetje… Stoffig. Overal leek wel een laag op te liggen, behalve op de tafeltjes in het midden, waar nog bierglazen stonden die zelfs nog gedeeltelijk gevuld waren. Het rook best vreemd, en aan de muur hingen een paar foto’s. Hij liep er langzaam op af, en bekeek ze. Hij zag de barman, stukken jonger dan hij nu was, die lachte, en een klein meisje bij hem, met blonde haartjes. Het opschrift was: Ik en Lisa, 1985. Het was nu 2005, wat betekende dat de vrouw, tenminste, hij dacht dat het de vrouw was, nu minstens 20-25 moest zijn. Hijzelf was precies 25, en hij vond het een prettig gevoel dat hij waarschijnlijk net ouder was dan haar.

De barman kwam weer terug, en schonk eindelijk zijn drankje in. Hij liep langzaam terug. Bij het nieuwe drankje lag een klein, opgevouwen papiertje. Hij vouwde het langzaam open. Er stond, met rode lippenstift, geschreven: “Kom straks na 12 uur naar mij toe”.

Hij staarde verbaast naar het briefje, en vroeg zich af wat dit te betekenen had. Het was duidelijk afkomstig van Lisa, die tenslotte de enige vrouw was die hij hier gezien had, en de felrode lippenstift was ook erg duidelijk. Alleen, ze had hem eigenlijk weggegooid, ze liep weg midden in hun gesprek. Hij voelde zich onzeker worden, en verloor ineens de grip op zijn kruk, en viel achterover. Hij krabbelde overeind, en schudde zijn broek, die nat was van zijn drankje, die mee was gevallen. Het glas was, toevallig, op zijn been gevallen en daardoor niet kapot. Hij verontschuldigde zich, zette het glas op de bar en liep naar de wc. Daar aangekomen keek hij in de spiegel, die gebarsten was. In de barst zaten allemaal kleine visitekaartjes, alsof ooit iemand daarmee begonnen was, en iedere bezoeker er zijn visitekaartje instak. Hij keek naar de eerste. Lisa Macdough Special Research manager. Verder was het kaartje helemaal wit.

Hij liep weer terug, en wachtte op zijn kruk tot het 12 uur was geweest. Daarna liep hij naar de barman, en zei, ik moet met Lisa praten. De barman keek hem aan, stil vorsend. Een minuut lang bleef hij stil staan kijken. Toen ging hij opzij, en zei dat hij de derde deur links in moest gaan. Hij opende de deur, en zag de vrouw aan een grote donkere tafel zitten. Ze rookte, en hij zag allemaal rook langzaam uit haar mond komen en naar boven gaan. Ze knikte naar een stoel, en zei schor dat hij eens moest gaan zitten. Ze bood hem een sigaret aan, maar hij weigerde, hij was blij dat hij eindelijk was gestopt. Ze keek hem even aan, en trok toen diep aan haar sigaret, blies de rook in een keer uit, en zei toen: “ Waarom zei je net dat ik alleen was?”. De man keek op, en zat even te denken, waarom had hij dat gezegd… Hij antwoordde: “Omdat ik dacht dat jij ook alleen was. Is het niet zo dan?”.

Zij keek hem eventjes aan, trok weer aan de sigaret en vertelde hem haar verhaal. Toen ze klaar was spraken ze nog eventjes met elkaar, waarna hij vertrok naar zijn kamer, die hij bij de barman had geregeld.

Hij lag stil in bed, en keek omhoog naar zijn plafond, hij dacht na over haar verhaal, hoe het eigenlijk leek op zijn eigen leven. Hij schrok er zelfs van, het leek er teveel op, het leek hetzelfde leven, alleen dan door een vrouw geleefd.

Ze had haar verhaal afgesloten met het gevoel wat hij net ervoor had gehad in het café…

Hij en zij voelden zich allebei…. Verlaten en alleen.

~ door jantjewil op september 2, 2008.